Ali SaraçYazılım mühendisi, İstanbul

İnternetsiz mesajlaşma. Otelin interneti berbat olduğu için yan yana otururken bile fotoğraf gönderemediğimiz bir tatilde çıktı: telefonları araya sunucu koymadan doğrudan birbirine bağlıyor.

Ekran süresi değil kilit açma sayısı üzerine kurulu bir ana ekran. Widget yok, ikon yok, duvar kağıdı yok: bugün ne yapmaya niyetlendiğin, telefona kaçıncı kez baktığın ve gerçekten kullandığın altı araç.

Telefonun kamerası zaten iyi; ulaşamadığın şey ince ayarlar. ISO'yu, enstantaneyi, lensi ve kelvini açan bir kamera — yanında da her çekimden sonra neyin ters gittiğini tek cümleyle söyleyen bir koç ve kamerada geçen on bir modül.

İyi kamera arkada, ama kendini göremiyorsun. Çekmeceden çıkan eski telefon canlı monitör oluyor: arka lensle çekiyorsun, kadrajını öbür ekranda görüyor, kaydı, zumu ve pozlamayı oradan yönetiyorsun. Suflör, zebra ve odak kenarı da orada.

137 kelimelik dili günde on dakikayla öğreten bir yol. Kendim öğrenmek istedim; madem yapıyorum, başkalarının da yürüyebileceği bir yol olsun dedim.

78 kartlık, tamamen çevrimdışı tarot. Aslında eski oyun bilgisayarımda yerel görsel üretimini sınamak için başladı; destenin tek üslupta durması gereken 78 kartı iyi bir sınavdı.

Klasik eşli Spades ve beş çeşidi daha. Kumarhane gibi değil puan defteri gibi çizildi: torbalar kurşun kalem çizgisi, batan nilin üstü çizik, kazananın toplamı kalemle halkalanıyor.

Dört modlu Batak, lamba altında bir keçe masa. Her elden sonra oyunu kart kart geri izliyorsun: ne oynadın, motor ne oynardı, ve kaç dağılımda haklı olduğu.

Klasik Hearts ve üç çeşidi daha, keten üstüne kanaviçe gibi çizilmiş: aldığın her kupa etiketine işleniyor, ayı vurmaya gidenin etiketine küçük bir hilal düşüyor.

Eşli Euchre ve üç çeşidi daha, açık renk bir çam masada. Koz belli olunca sol vale zıplayıp kozların arasına geçiyor — kuralı okumuyorsun, gözünle görüyorsun.

Fransa'nın kart oyunu, kafede oynandığı gibi: klasik belote ve coinche, çinko bir tezgâhta, skor kara tahtaya tebeşirle. Jeton yok, süre yok — tartışmalı kuralların hepsi senin seçimin.

Yeşil çuha, meşe ıstaka ve seni tanıyan üç müdavim: konuşurlar, laf atarlar, açınca alkışlarlar. Tek başına internetsiz dört oyun — ya da masayı aç, arkadaşların aynı Wi-Fi'den bile otursun.

Dünyanın her yerinde oynanan taş rummy, müdavimlerin masasında: açtıktan sonra masadaki bütün perler senin, böl ve yeniden diz. Müdavim Okey'le kurduğum online katın üstüne oturan ilk oyun — plan buydu, bu da ilk adımı.

Türk destanlarından beslenen bir roguelike deste kurucu. Hem bir oyunun bütün görsellerini aynı elden çıkmış gibi üretmenin sınavı, hem de Dede Korkut'la Manas'a açılan bir kapı.

İznik çinisi ve Orhun damgalarıyla sakin bir eşleştirme bulmacası. Eşimin sevdiği türden bir oyunum olsun istedim; aynı zamanda reklamı ilk kez, sınırları önce koyarak denediğim yer.

Klasik sudoku, fazlası yok. Zorluk verilen ipucu sayısıyla değil tahtanın gerektirdiği teknikle ölçülüyor: “Zor” seçince gerçekten zor bir tahta geliyor, sadece boşluğu çok olan kolay bir tahta değil.

Kaydırma bulmacası, ama istediğini değil sıradakini çıkarıyorsun. 400 bölümün her biri çevrimdışı üretilip seçilmeden önce baştan sona çözüldü; çözülemeyen tahta yok.

Poker elleri üzerine kurulu bir deste kurma oyunu. Asıl sınavı sesti: yerelde müzik ve efekt üretmeyi denedim, çoğu elendi, geriye tekrar kullanılabilir bir kütüphane kaldı.

Saatimin çerçevesini boş boş çevirdiğimi fark ettim, madem bu kadar çeviriyorum bir işe yarasın dedim. Yuvarlak ekrana göre baştan düşünülmüş bir düşen blok bulmacası.

Kiln'den sonraki soru: aynı girdiyle en saf oyun ne olur? Çerçeve tek bir şey veriyor, bir açı. Satürn'ün halkalarındaki tek açıklığı bulup geçiyorsun, başka mekanik yok.

Üçüncüsü ekranı tamamen bıraktı. Kasa kilidini yalnız titreşimle açıyorsun; kör mod oyunun asıl hâli, yan etkisi de gözü kapalı oynanabilmesi.

Saat için bir topçu oyunu: çerçeve namlunun mili, gezegen mermiyi kendine çekiyor. Eskiden sevdiğim Worms'ün döngüsü — nişan al, ıskala, düzelt — bir saate sığar mı sorusundan çıktı.