Cargo Call

Damga gibi, eşimin sevdiği türden bir oyun. Bu sefer görsel tarafı olabildiğince cilalı ve sevimli olsun istedim: sandıklar, kapılar, zincirler, sevk listesi — hepsi aynı elden çıkmış, hepsi dokunulası.

Bölümler de alışılmışın dışında bir yoldan geldi. Bu tür oyunlar tahtayı genelde oyun sırasında üretir: sonsuz bölüm, ama hiçbirinin iyi ya da çözülebilir olduğu garanti değil. Cargo Call'da üreteç oyunun içinde değil, dışında çalıştı. Tahtalar üretildi, her biri baştan sona çözüldü, iyi olanlar seçildi ve 400 tanesi hazır bölüm olarak oyuna girdi.

Bunun bedeli sonsuz bölüm olmaması. Karşılığı, çözülemeyen bir tahtayla hiç karşılaşmaman ve zorluğun tahtadan gelmesi: saat bile her tahtanın kendi ölçülmüş çözümüne göre kuruluyor. Kronometre baskı, dükkân değil.